An Open Letter to My Moving On Self

Hello there Little Miss Poet,

Oh yes. I know you make poems out of everything you feel, may it be joy, pain, sorrow or triumph – I know because they’re written all over the pages of every notebook I saw on your closet the other day while fixing your things. And as deep as I have known you, I know you’ve immortalized many people through your poems. And you know what? Those people are lucky. They’re so lucky to be living forever through your masterpiece.

But I’m not going to talk about your poetry now. Let your works do it because they can actually talk for themselves. Let’s talk about you, and what you’re currently going through.

I know it’s hard. I know you’ve already felt heartaches before, but I, too, know very well that what you’re feeling right now is one of the most painful feelings you’ve ever had. But hey, life goes on, my dear. But okay, let’s talk about it if it will make you feel better.

Hey, stop. Stop enumerating the beautiful moments you’ve had with him. Stop reminiscing how he held your hands, especially the very first time. Stop remembering how he stole a kiss on your cheek out of pure joy that he finally can call you his. Stop recalling the time he wiped the tears out of your eyes. Stop counting in the flashbacks of the moments that you’ve laughed and smiled with him. Stop considering how he made a personal dreamcatcher for you, how he drew your portrait as a gift for your birthday, and how he surprised you with your favorite things. Stop thinking about how it felt when he hugged you, and how your world stopped when his lips were passionately on yours. Stop inhaling the view of how happy you were and how you both didn’t care about the world because you were both truly, madly, and deeply in love with each other.

Yes, I understand. I understand and I could attest that the love was true. A connection like that couldn’t just be nothing. It couldn’t just be an ordinary love. I know that it wasn’t. I know that it was something that you could be proud of how genuine and intense it was.

But you, too, have to understand that people, things, and feelings change. And he has come to that point. So if you’d still keep an eye on those wonderful memories, you won’t be able to move forward.

There. There you go. Good job.

Remember all those petty fights where you had to say sorry even if it was not your fault just because you wanted to save the relationship. Those times when you had to compromise things because he had other priorities to attend to. Those moments when you asked him to do something for you and he said no just because he chickened out.

I’m not telling you to hate him, but I believe this is the first step. Remember how he lied to you. How he made up stories just so he could put up a nice image before leaving. Remember how painful it felt when you discovered that the real reason is another woman. Remember how you weren’t able to eat because you were still trying to fix things while unknown to you, he was already taking another girl out. Remember how you slapped his face when you confronted him. Remember how you even hugged him because you just loved him so much that you felt guilty of slapping him because he lied to you.

And remember how he pushed you away when you hugged him tight. Remember how he told you to leave his house, leave his life, and leave him alone. Remember how he cursed on the last text messages he sent you. Remember how he played guilt-tripping but clearly said that he’s not in love with you anymore. Remember what you’ve sacrificed and given up for him but he still chose to hurt you.

Yes, definitely. You don’t deserve that! You don’t deserve to be lied to. You don’t deserve to be cheated on. You don’t deserve to feel guilty just because you slapped the face of someone who gave up on you. You don’t deserve to be pushed away. You don’t deserve to be told to leave. You don’t deserve to be cursed. You don’t deserve to feel guilty because you never wanted to hurt him.

Yes, you don’t deserve him.

Yes, you deserve someone better. Oops! No, you deserve the best. You deserve someone who will support your fascination over Harry Potter and obsession over coffee, books, and poetry. You deserve someone who’ll take your weirdness in music for being a fan of classics and punk rock at the same time. Someone who’ll be willing to take an era back because you like love letters and serenades. Someone who won’t get intimidated by your ambitious dreams and life goals. Someone who’ll accept you for who you are wholeheartedly. Someone who’ll stick with you no matter how complicated you are, and no matter how hard the situation is. You deserve someone who’ll be willing to take an extra mile and someone who’ll never give up on you. You deserve someone who’ll stay even when you don’t ask him to. And most of all, you deserve someone who’ll look at you as if you’re God’s greatest gift to him.

You’ve done more than enough. You have already admitted that you’re not perfect, but I saw how much you tried to be the best for him. I saw how much you tried to make him happy, especially during those times when he was feeling down. I saw how much you made him feel loved with every kiss and every hug. Let things end there. Let the good memories remain as memories and let the bad ones fly as the feelings die.

You’re doing good, my dear. Just keep going. In no time, you’ll get healed, and you’ll be ready to love again. Yes, I know you’ve put your guards up once more, higher than before. But don’t worry. In God’s perfect time, someone who’s worth it will come, and he’ll be willing to take them down, and will never let you put them up again. Ever.

So smile because the best is yet to come! Focus on yourself and be the best that you can be. Surround yourself with people who love to see you happy. Cheer up! You’re awesome. 😉

Paalam

tumblr_nrl3vw0dps1s1jug6o1_1280.jpg

Umasa ako na maaari pang ayusin,
Dahil sabi mo, ika’y nariyan pa rin;
Ngunit nang ako’y mapuwing,
Ang katotohana’y lumabas din.

Ang sabi mo’y hindi pa panahon,
Pwedeng bukas tayo umahon,
Pwedeng makita ang araw pagtapos ng ambon,
Pwedeng kayaning malagpasan ang alon.

Ngunit walang katotohanan ang iyong mga sinabi,
Dahil ang totoo’y iba na bigla ang iyong katabi;
Ang mga halik mo’y para na sa ibang labi,
At hindi na para sa akin ang iyong mga ngiti.

Tunay ngang lalabas ang katotohanan,
Tatapakan ang lahat ng mga kasinungalingan;
Kaya ngayon, ako ay iyong hayaan,
Sapagkat nakuha ko na ang aking kalayaan.

Malaya na ako sa ginawa mong kwento,
Na hanggang sa huli’y inisip mo pa rin ang ikabubuti ko;
Malaya na ako sa isang katulad mo,
Na sinayang lamang ang tiwalang ibinigay ko.

Malaya na ako sa pagpapakatanga,
Malaya na ako sa kakarampot na pag-asa;
Hindi na rin ako magpapakalugmok pa,
Dahil hindi ka karapat-dapat sa aking mga luha.

Aanhin ko ang isang taong bumigay,
Sa tuksong sumisira ng lahat ng bagay;
Kaya ngayon, ako man sa’yo ay nasanay,
Ramdam kong di na kita kailangan sa aking buhay.

Paalam sa iyo, at salamat sa lahat,
Sa pagmamahal, na para sa iyo’y hindi naging sapat,
Sa pinagsamahang tamis, pait at alat,
Tandaan mo, inibig kita ng tapat.

Ngunit kung para sa iyo’y madali lang itong itapon,
Talikuran, ipalit sa iba ang kahapon,
Marahil ito na nga ang panahon,
Ang katapusan ng ating ngayon.

Photo from Google

Now

I was your art
You were my poetry
For awhile, we have to part
But I know this is just temporary.

Akala Ko

315_Heartbreak Bridge_Jackie

Ang sabi mo sa akin,
“Kakayanin.
Kahit anong mangyari,
kakayanin.”

Naniwala ako.
Naniwala ako sa lahat ng mga sinabi mo,
Sa lahat ng mga pangako mo
Dahil alam kong hindi ikaw yung taong walang paninindigan.

Pero bakit bigla na lang?
Noong isang araw,
Buong buo ka pang akin.
Noong isang araw,
Hindi pa mapigilan ang iyong ngiti nang ako’y dumating.
Noong isang araw,
Hindi mo pa ako halos pakawalan sa pagkayakap mo sa akin.
Noong isang araw,
Ikaw pa mismo ang nagsabing,
“Balang araw,
Hindi na natin kailangang magpaalam pa.
Hindi na natin kailangang mahirapan pa
Dahil tayo’y magkakasama na
At hindi na mapaghihiwalay pa.”

Oo, naniwala ako sa’yo.
Naniwala ako sa lahat ng mga sinabi mo.
Binuksan ko ang buo kong pagkatao
Para makita mong wala ako sa’yong itinatago
At mapatunayan kong
Walang ibang nilalaman ang puso ko.

Masakit.
Ikaw yung unang nagsabing,
“Mahal kita.”
Pero bakit ikaw din ang unang nagsabi na
“Ayoko na?”
Gusto mo ba talagang laging nauuna?

Pero naniniwala pa rin ako sa’yo.
Sa lahat nang sinabi mo noon na hindi ka susuko.
Sa lahat nang sinabi mo na kakayanin natin kahit na ano.
Naniniwala ako
Na pagsubok lang ito.
Dahil ngayon pa ba?
Ngayon pa ba na ikaw at ako ay masasabi mo nang iisa?
Na sa dami ng pinagdaanan natin,
Andito pa rin ako at andito ka pa?

Pero wala ka na.
Wala ka na.
Akala ko panghahawakan mo yung mga sinabi mo,
Pero wala ka na.

Akala ko hindi ka lalayo,
Pero nagpaalam ka.
Akala ko matibay tayo,
Pero bumitaw ka.
Akala ko hindi mo ako pakakawalan,
Pero tumigil ka.
Tumigil kang lumaban.
Tumigil kang ipaglaban ako
Na akala ko gagawin mo hanggang sa dulo.

Akala ko kakayanin natin,
Pero hindi pala.
Kahit sinabi kong maghihintay ako,
Kahit sinabi kong gagawin ko ang lahat at andito lang ako sa tabi mo,
Anong magagawa ko kung sinabi mong
Ayaw mo na?
Sobrang sakit nung sinabi mong,
“Ayoko na.”

Akala ko kasi kaya pa.
Akala ko kasi hindi ka susuko.
Akala ko lang pala ang lahat.

Pero hindi kita masisisi.
Hindi ko masisisi dahil lahat sa paligid nilalayo ka sa akin,
At nilalayo ako sa’yo.
Buong mundo ay ayaw kang maging sa akin,
At ayaw akong maging sa’yo.
Lahat ng pagkakataon,
inilalayo ka sa akin,
at inilalayo ako sa’yo.
Ang bigat.
Ang bigat na mahal mo ako at mahal kita,
Pero hindi sapat ang pagmamahal na iyon
Para hanggang sa huli ay tayo pa ring dalawa.
Ang bigat na kailangan mong mamili,
Ako o ang kinabukasan mo,
At hindi ako ang dapat mong piliin
Dahil hindi pwede.
Hindi pwede sa ngayon.
At baka hindi na rin pwede bukas.

Pero sinubukan natin,
At kinaya natin.
Kinaya natin ng matagal na panahon.
Pero baka napagod ka na.
Napagod ka na dahil wala talagang kasiguraduhan sa ating dalawa.
Na kapag pinili natin ang isa’t isa,
May mga bagay na kailangan nating bitawan,
Pero sa ngayon,
Ang pinaka-tamang gawin
Ay bitawan ang isa’t isa.

Nasanay ako na andito ka palagi sa tabi ko,
Nasanay ako na sa’yo ako tumatakbo pag umiiyak ako,
Hindi yung ikaw ang iiyakan ko,
Nasanay ako.

Masakit nang sinabi mong,
“Ayoko na,”
Pero mas masakit nung sinabi mong sumunod na
“Nandito pa rin ako.”
Mas masakit nung sinabi mong,
“Sana maintindihan mo.”
Mas masakit nung sinabi mong,
“Ingat ka,”
Pero wala nang kasunod na
“Mahal kita.”
Mas masakit nung sinabi kong,
“Handa akong maghintay,”
Pero sumagot kang,
“Hindi natin alam kung anong pwedeng mangyari bukas.”

Akala ko kakayanin mo,
Akala ko kakayanin natin.
Akala ko lang pala ang lahat.
Akala ko lang.

 

/*Photo from Google Images*/

Natatakot Ako

Natatakot ako.
Natatakot ako hindi sa kahapon, hindi sa ngayon, hindi sa bukas.
Natatakot ako sa hindi ko maipaliwanag na dahilan na ang panahon lamang ang makapagsasabi.
Natatakot ako sa panahong maaaring ang kahapon, ngayon o ang bukas lang ang makapagbibigay ng kasagutan sa mahigit isang libong tanong na tumatakbo sa aking isipan.

Natatakot ako.
Natatakot ako dahil mula ulo hanggang paa, mula loob hanggang labas, ako’y iyo,
Ako’y iyo.
Mula sa kahapon kong mapait dahil sa ilang beses na sakit,
Sa ilang beses na pangiiwan na aking sinapit,
Ako’y iyo dahil mula nang ang ngayon ay dumating na ikaw ang kasama,
Ikaw – ikaw na ang nagbigay ng ligaya,
Ikaw – ikaw na ang nagbigay ng ilaw sa dilim na kaytagal na bumalot sa akin,
Ikaw.

Natatakot ako dahil sa dami ng aking nakilala,
Sa ilang ulit na ako’y nagmahal ay ikaw lamang ang nagpakita,
Ikaw lamang ang nagparamdam ng tunay na pagmamahal,
Ikaw lamang ang nagbigay ng haplos na nagbigay ng init sa lamig na bumabalot sa aking puso pero natatakot ako.

Natatakot ako dahil ang pusong ito na nasanay sa pagiisa,
Ang pusong ito na nakulong sa pagiyak dahil sa paulit-ulit na pagtaboy sa pag-ibig na inalay,
Ang pusong ito ngayon ay nalulong sa iyo;
Sa iyo na tanging minahal ko nang ganito,
Sa iyo na nagbura sa lahat ng pagkakamali ng pusong durog at basag,
Sa iyo na hindi kailanman sumuko na muling magpinta ng mga ngiti na matagal nawala sa aking mga mata,
Ako’y iyo pero natatakot ako.

Natatakot ako dahil sa labis mong pagmamahal na minsan ay hindi ako siguradong aking masusuklian,
Ngunit alam kong higit sa pagmamahal na aking naipapakita sa iyo ang nasa loob ko pero natatakot ako.
Natatakot akong muling magbigay nang labis at walang matanggap na kapalit.
Natatakot ako dahil sa tuwing tinatanong ko kung mahal mo ako,
Ang iyong sagot ay, “Oo,
Buong buhay at buong puso,
Oo, ako’y iyo.”
Kaya natatakot ako.

Natatakot akong dumating ang araw,
Na sa paggising ko ay naroon ka,
Naroon ka pero wala na.
Natatakot ako na nasa tabi kita ngunit wala na.
Natatakot ako na sa kagustuhan kong marinig ang mga salitang sa akin ay lalong magpapahulog,
Sa pagtatanong kung “Mahal mo ba ako?”
Natatakot akong titig na lamang sa mata ang aking makuha,
At hindi ka na sasagot.

Natatakot akong hindi ka na sumagot,
At saka ka tatalikod,
At wala na.
Natatakot ako.


P.S. Gusto kong subukan ang Spoken Word Poetry sa sinulat kong ito. Nawa’y mabigyan ako ng pagkakataon balang araw.